Nie znam Wiednia z przedwojennych czas¢w...
z jego straussowsk1 muzyk1, jego czarem i urokiem.
Konstantynopol bardziej mi odpowiada3.
Dobrze go pozna3em, w czasie, gdy kwit3 czarny rynek.
Sprzedawaliomy wszystko co siˆ da3o, jeoli ktoo za to p3aci3.
Oczywiocie w takiej sytuacji pojawi3o siˆ wielu amator¢w...
ale, jak siˆ domyolacie, oni nie mogli siˆ r¢wna‘ z zawodowcami.
Miasto by3o podzielone na cztery strefy,
a ka¨d1 z nich administrowa3a inna nacja: Amerykanie, Brytyjczycy, Rosjanie i Francuzi...
ale miˆdzynarodowe centrum miasta,
by3o kontrolowane przez mieszane ameryka¤sko-brytyjsko-rosyjsko-francuskie patrole.
Cudownie! Czym siˆ kierowano zbieraj1c wszystkich obcych w jednym miejscu...
z kt¢rych ¨aden z nich nie m¢wi3 tym samym jˆzykiem...
no... opr¢cz pewnego rodzaju, bardzo kiepskiego niemieckiego.
Dobrzy kolesie, mimo wszystko. Robili co siˆ da3o.
Wiede¤ nie wygl1da3 gorzej ni¨ inne europejski miasta. Trochˆ zbombardowany.
Ale chwilka. Chcia3em wam opowiedzie‘ o Holly Martinsie,
Amerykaninie, kt¢ry przyby3 tu odwiedzi‘ swojego przyjaciela...
kt¢ry nazywa3 siˆ Lime. Harry Lime.
Martins by3 sp3ukany i Lime zaoferowa3 mu jak1o prace.
No wiˆc Martin by3 tutaj, biedny facet, weso3y jak skowronek i bez grosza przy duszy.
- Paszport proszˆ.
- Jaki jest cel pa¤skiej wizyty? - Przyjaciel zaoferowa3 mi prace.
- Gdzie siˆ pan zatrzyma? - U niego, ulica Stiffgasse 15.
- Jego nazwisko? - Lime. Harry Lime.
- Okay. - Myola3em ¨e wyjdzie po mnie.
- Czy m¢wisz po angielski? - Angielski?
Troszkˆ, troszkˆ
Dziesiˆ‘ minut za p¢Yno.
- W3aonie wyszed3. - Kto?
Mmm, tw¢j przyjaciel, uh, no...
- Uh, Trumna.
Kim jest ten...
Koleo nazywa3 siˆ Lime.
Podrzuci‘ do miasta? Mam tutaj samoch¢d.
Wielkie dziˆki.
- Nazywam siˆ Calloway. - Martins.
- By3 pan przyjacielem Lime'a? - Tak.
- Od dawna tutaj? - Nie.
To musia3 by‘ dla pana szok. Mo¨e napijemy siˆ drinka?
- Czy m¢g3by mi pan postawi‘? - Oczywiocie.
- Dziˆkujˆ. - Schmolka?
Nikt nie zna3 Harrego lepiej ni¨ ja.
- Od jak dawna pan go zna3? - Jeszcze z czas¢w szkolnych.
Nigdy nie by3em sam odk1d go pozna3em.
- Kiedy widzia3 go pan ostatnio? We wrzeoniu 1939.
- Kiedy to wszystko siˆ zaczˆ3o?
- A wczeoniej, czˆsto siˆ pan z nim widywa3? - Bardzo czˆsto.
- To by3 m¢j najlepszy przyjaciel. - To brzmi jak tania powieo‘.
No c¢¨... ja piszˆ tanie powieoci.
Nigdy o panu nie s3ysza3em. Czy m¢g3by pan powt¢rzy‘ swoje nazwisko?
- Holly Martins. - Nigdy o panu nie s3ysza3em, przykro mi.
S3ysza3 pan o ksi1¨ce "Samotny jeYdziec z Santa Fe"?
Niestety nie.
"Omier‘ na rancho przy skrzy¨owaniu"?
- Te¨ nie.
Musia3 wiedzie‘ ¨e jestem sp3ukany. Nawet przys3a3 mi bilet na samolot.
- Co za wstyd. - Co takiego?
To, ¨e on umar3 w ten spos¢b...
to najlepsza rzecz jaka mog3a mu siˆ przytrafi‘.
Co pan chce przez to powiedzie‘?
By3 chyba najwiˆkszym aferzyst1 w Wiedniu.
- Policjant, huh? - Oh proszˆ da‘ spok¢j, napijmy siˆ jeszcze.
Nie, nigdy nie lubi3em policjant¢w. Nazywam ich szeryfami.
- A widzia3 pan kiedyo kt¢regoo? - Wypytywanie o martwego cz3owieka...
o jakieo nieistotne szwindle z benzyn1 albo czymo innym.
Jak przysta3o na policjanta. Pan jest prawdziwym policjantem, prawda?
- To nie by3a benzyna. - Skoro to nie by3a benzyna...
zatem to by3y opony albo sacharyna albo...
A mo¨e zajmie siˆ pan 3apaniem morderc¢w?
No c¢¨... mo¨na powiedzie‘, ¨e morderstwa by3y czˆoci1 jego szwindli.
W porz1dku, Paine. To tylko lichy pisarzyna, kt¢ry wypi3 za du¨o.
ZawieY pana Martinsa do hotelu.
Holly Martins? Pisarz?
Autor ksi1¨ki "Omier‘ na rancho przy skrzy¨owaniu"?
- Pos3uchaj Callaghan-- - Calloway. Jestem Anglikiem.
Ta sprawa jeszcze nie jest zamkniˆta.
Chce pan znaleY‘ prawdziwego mordercˆ? Jak w pa¤skich powieociach?
Kiedy z panem sko¤czˆ bˆdzie pan m¢g3 opuoci‘ Wiede¤.
Tutaj ma pan trochˆ pieniˆdzy. Ulokujˆ pana w hotelu Sacher,
Ale proszˆ tego nie przepi‘.
Jutro odprowadzˆ pana na samolot.
Proszˆ na siebie uwa¨a‘.
- Czy jest ju¨ nowa powieo‘? - Zabierz go do hotelu.
I obchodY siˆ z nim ostro¨nie.
Nie ma sprawy. To hotel wojskowy.
Cieszˆ siˆ, ¨e pana pozna3em. Znam prawie wszystkie pa¤skie ksi1¨ki.
- Lubiˆ dobre westerny.
To mi siˆ podoba. Pa¤skie ksi1¨ki nie nudz1.
- Oh, Pan Hartman? - Tak, proszˆ pana?
Pan Calloway prosi o pok¢j dla tego pana, tylko do jutra.
Paszport, poproszˆ.
Naprawdˆ nie mogˆ przedstawia‘ ciˆ ka¨demu.
Proszˆ to wype3ni‘?
- Pan Crabbin. - C¢¨ to sier¨ancie?
- Pan Holly Martins, pisarz. - Kto?
- To pana z pewnooci1 zainteresuje. - Nigdy o nim nie s3ysza3em.
Jest bardzo dobry. Przeczyta3em prawie wszystkie jego ksi1¨ki.
Pisarz? Martins?
Pan Martins? Nazywam siˆ Crabbin.
Reprezentujˆ C.R.S. of G.H.Q.
- Ach, tak? - Kulturalna akcja przemiany duchowej.
Propaganda. to bardzo wa¨ne w takich miejscach jak to.
Co tydzie¤ jedno przedstawienie. Ostatnio by3 Hamlet.
Tydzie¤ temu mieliomy...
- Striptiz, sir. - Ta¤ce hinduskie.
Dzisiaj mam zaszczyt powita‘ ameryka¤skiego pisarza.
- Powiem panu coo, panie Martins.
W orodˆ odbˆdzie siˆ w naszym instytucie dyskusja o wsp¢3czesnej literaturze.
- Musi pan wzi1‘ udzia3. - Nikt mnie tu nie zna.
Nonsens. Pa¤skie powieoci s1 tu bardzo popularne. Nieprawda¨?
- Niezwykle popularne. - D3ugo pan tu zostanie?
Tak d3ugo, na jak d3ugo wystarczy mi pieniˆdzy.
Panie Martins, to dla nas zaszczyt...
gooci‘ pana u nas
- Naprawdˆ? - Niech pan zostanie.
- On musi jutro wyjecha‘. - Boli pana z1b?
- Numer 8, panie Martins. - Natychmiast...
- Znam dobrego dentystˆ. - Nie potrzebujˆ dentysty. Ktoo mnie uderzy3, ot co.
Musimy o tym zameldowa‘. Czy to by3a napao‘?
To by3 ¨o3nierz. Powiedzia3em jego dow¢dcy parˆ s3¢w do s3uchu.
- Majorowi? Pan ¨artuje? - S3ysza3 pan o Harrym Lime?
Tak, ale niezbyt dobrze go zna3em.
- Mia3em u niego mieszka‘, ale zmar3. - Co za pech.
Czy to przystoi m¢wi‘, co za pech, gdy ktoo umiera?
- Panie Martins? Przepraszam. Telefon. - Kto m¢wi?
- Baron Kurtz. - To jakao pomy3ka?
By3em przyjacielem Harrego Lime'a.
Mi3o mi pana pozna‘. Niech pan do mnie przyjdzie.
Austriacy nie maj1 wstˆpu do pa¤skiego hotelu.
- Czy nie moglibyomy siˆ spotka‘ w Mozart Cafe? - Gdzie?
- To zaraz za rogiem. - Jak pana poznam?
Przyniosˆ jedn1 z pa¤skich powieoci. Harry mi j1 da3.
Zaraz przyjdˆ.
Czy jeoli wyg3oszˆ wyk3ad, bˆdˆ m¢g3 zosta‘?
- Naturalnie.
- Czyta3 pan mo¨e mojego "Samotnego jeYdYca z Santa Fe"? - Niestety.
Facet zabija szeryfa, kt¢ry zdradzi3 jego najlepszego przyjaciela.
- Brzmi ciekawie. - I takie jest.
Tak samo zrobiˆ z pa¤skim majorem Callaghanem.
Brzmi antybrytyjsko.
- Baron Kurtz? - Pan Martins?
Mi3o mi pana pozna‘. Proszˆ usi1o‘.
- Czego siˆ pan napije? Herbaty? Kawy? - Kawy.
To wspania3e, jak pan umie trzyma‘ w napiˆciu.
- Napiˆciu? - Dramatyka.
- Podoba siˆ panu? - Na ko¤cu ka¨dego rozdzia3u jest siˆ ciekawym, co bˆdzie dalej.
Tak, By3 pan przyjacielem Harryego?
Najlepszym. Poza panem.
Policja twierdzi, ¨e by3 zamieszany w ciemne interesy.
Jak ka¨dy w Wiedniu. Wszyscy sprzedajemy papierosy i temu podobne rzeczy.
Wie pan, robiˆ rzeczy, kt¢re przed wojn1 by3yby dla mnie nie do pomyolenia.
Raz nawet sprzeda3em, na czarnym rynku oponˆ.
Co by na to powiedzia3 m¢j ojciec.
Obawiam siˆ, ¨e policja myoli o najgorszym.
Dziwne tam maj1 czasem pomys3y.
Przecie¨ jemu teraz to obojˆtne.
Jemu tak, ale ja w to nie wierzˆ. Pomo¨e mi pan?
Chˆtnie. Ale wie pan, Austriacy musz1
siˆ trzyma‘ z daleka od policji.
Obawiam siˆ, ¨e nie mogˆ panu pom¢c.
Ewentualnie doradzi‘.
Doradzi‘.
Opuociliomy to miejsce i...
poszliomy t1 drog1.
Jego przyjaciel zawo3a3 go.
Harry przeszed3 przez ulicˆ i stamt1d nadjecha3a ciˆ¨ar¢wka.
Mniej wiˆcej tu siˆ to sta3o.
- Tu? - Tak.
Jego przyjaciel i ja podnieoliomy go,
i przenieoliomy go tutaj.
- To by3o straszne.
Po3o¨yliomy go mniej wiˆcej tutaj.
Tu zmar3.
Kiedy umiera3, m¢wi3 jeszcze o panu.
Co powiedzia3?
Nie zrozumia3em dok3adnie, Holly.
Mogˆ pana nazywa‘ Holly? On zawsze tak o panu m¢wi3.
Chcia3, ¨ebym siˆ panem zaj13,
¨eby pan wr¢ci3 do domu, bilety i tym podobne.
Ale powiedziano mi, ¨e zmar3 natychmiast.
Umar3, zanim przyby3a karetka.
Pan by3 przy tym i jego przyjaciel. Kto to by3?
Rumun. Pan Popescu.
- Chcia3bym z nim porozmawia‘. - Wyjecha3 z Wiednia.
- Przepraszam. - Tak?
- Czy dobrze pan zna3 pana Lime'a? - Pana Lime'a? Tak.
- Przypomina mnie pan sobie... - Tak.
Kto bywa3 u pana Lime'a?
Bywa3?
- Czego on chcia3? - Pyta3 kto tu bywa3.
Przepraszam.
Kto by3 jeszcze na pogrzebie opr¢cz pana?
Tylko jego lekarz, dr Winkel.
I jakao dziewczyna.
Z teatru Josefstadt. Przecie¨ pan zna3 Harrego.
Nie bˆdˆ z ni1 rozmawia3. To by jej tylko sprawi3o b¢l
Ja jestem innego zdania. Mo¨liwe, ¨e ona mog3aby mi pom¢c.
Co pan zamierza?
A jeoli wyjdzie na jaw coo, co zaszkodzi Harremu?
- Czy da pan mi sw¢j adres? - Mieszkam w sektorze rosyjskim.
Ale znajdzie mnie pan, ka¨dego wieczoru w Casanova Club.
Pracuje siˆ tam, gdzie jest praca.
- Jak nazywa siˆ ta dziewczyna? - Nie wiem.
Nigdy nie s3ysza3em jej nazwiska.
Wymieni3 pan nazwˆ teatru.
Josefstadt.
To nie by3oby w stylu Harrego.
Niech pan raczej pomyoli o sobie.
Ja mam siˆ dobrze.
Oczywiocie, cieszˆ siˆ, ¨e pana spotka3em.
Mistrz napiˆcia! Ju¨ ok3adka o wszystkim m¢wi.
- Nr 8, proszˆ. - Pan Calloway...
za3atwi3 bilet na jutrzejszy samolot. - Proszˆ mu powiedzie‘, ¨e nie potrzebujˆ biletu.
Ale zamiast tego potrzebujˆ biletu do teatru Josefstadt
- O, pan Martins! - Dobry wiecz¢r panie Crabbin.
Mam pana zawieY‘ na lotnisko albo pojedzie pan tam autobusem, jak pan woli.
Nie s3ysza3 pan, ¨e jestem goociem H.Q.B.M.T.?
By3em przyjacielem Harrego Lime'a.
- P¢Yniej.
Pani Schmidt?
Proszˆ wejo‘.
- Dziˆkujˆ. - Niech pan usi1dzie.
- Sztuka bardzo mi siˆ podoba3a. - Dziˆkujˆ.
- By3a pani po prostu cudowna
- Czy pan rozumie niemiecki? - Nie, przepraszam. Ale jakoo sobie radzˆ.
- Oh, tak. - By‘ mo¨e Harry opowiada3 pani o mnie. Nazywam siˆ Holly Martins.
- Nigdy mi nie opowiada3 o swoich przyjacio3ach.
- Napije siˆ pan herbaty? Ten, ktoo mi wrzuci3 na scenˆ. - Dziˆkujˆ.
Czasami Anglicy tak robi1. Zamiast kwiat¢w.
To by3 bukiet od jakiegoo Amerykanina Chce pan whisky?
- Herbata wystarczy. - Dobrze. Potem j1 sprzedam.
- Tam coo jest. - Dobrze go pani zna3a?
- Tak. - Chcia3bym z pani1 porozmawia‘ Nie ma o czym.
Chcia3em porozmawia‘ o nim.
Nie ma tu nic o czym mo¨na rozmawia‘. Nic.
Widzia3em pani1 na pogrzebie.
Przykro mi. Nie zwraca3am na nic uwagi.
Kocha3a go pani?
Nie wiem, co po tym wszystkim mo¨na powiedzie‘?
Nic nie wiem, poza tym, ¨e te¨ chcia3abym by‘ martwa.
Jeszcze trochˆ herbaty?
Nie, dziˆkujˆ. Zapali pan?
O, Amerykanin. Dziˆkujˆ. Chˆtnie.
Rozmawia3em z innym przyjacielem Harrego, baronem Kurtzem.
- Zna go pani? - Nie.
- Ma takiego ma3ego pieska. - Ach tak.
Harry by3 z nim zaprzyjaYniony...?
Przyni¢s3 mi trochˆ pieniˆdzy po omierci Harrego.
Harry poleci3 mu to, na kr¢tko przed omierci1.
Powiedzia3 mi, ¨e Harry te¨ o mnie myola3
Dziwne, na kr¢tko przed omierci1, nieprawda¨?
Dr Winkel te¨ tak mi powiedzia3.
Dr Winkel? Kto to jest?
Lekarz Harrego, tak siˆ z3o¨y3o, ¨e akurat przechodzi3 obok, jak to siˆ sta3o.
- Jego lekarz? - Tak.
By3a pani przes3uchiwana?
Tak. Kierowca zosta3 uniewinniony.
Harry zawsze chwali3 jego spokojny styl jazdy.
- By3 szoferem Harrego?
C¢¨, nie wiem...
Wszyscy przy tym byli! Kurtz, ten Rumun Popescu,
jego w3asny szofer go przejecha3,
jego lekarz przechodzi3 obok.
Ani jednego obcego.
Wiem. Wiele razy zastanawia3am siˆ nad tym,
czy to naprawdˆ by3 wypadek.
Ale, co za r¢¨nica? On nie ¨yje?
- Ale jeoli to nie by3 wy... - Frau Schmidt!
Nie wolno nam tutaj, tak d3ugo pali‘ owiat3a.
- Portier widzia3, jak to siˆ sta3o. - Nic o tym nie wiem.
Zna pani portiera?
Tak.
- Widzia3 go pan? - Tylko s3ysza3em.
Ostre hamowanie.
Podbieg3em do okna I zobaczy3em jeszcze,
jak go przenosili na drug1 stronˆ...
do pomnika cesarza J¢zefa.
Dlaczego nie zanieoli go do domu?
Czy by3 przytomny?
Czy on jeszcze ¨y3?
Niemo¨liwe,
z tak1 ran1 na g3owie.
Tak to wygl1da3o. Mi powiedziano, ¨e nie zmar3 od razu.
nie, mia3am na myoli...
- Zmar3 szybko.
Mia3 szybk1 omier‘.
To jakieo szale¤stwo.
W jaki spos¢b m¢g3 zatem, m¢wi‘ o mnie i tej m3odej damie?
Skoro zgin13 na miejscu?
Nie nale¨y siˆ miesza‘ w takie sprawy.
Jakie sprawy?
Nie by3em jedynym, kt¢ry zachowa3 milczenie.
Kto jeszcze?
Trzech mˆ¨czyzn pomaga3o go nieo‘ do pomnika.
- Kurtz? - Tak.
- Rumun? - Tak.
- I? - By3 tam jeszcze trzeci mˆ¨czyzna.
- Ma pan na myoli doktora? - Nie.
On przyszed3 p¢Yniej, po tym jak, przenieoli go do pomnika.
Jak wygl1da3 ten mˆ¨czyzna?
Nie widzia3em jego twarzy.
Nie patrzy3 w g¢rˆ. By3 ca3kiem zwyczajny.
To m¢g3 by‘ ka¨dy...
Ktokolwiek.
Halo? Halo.
Halo.
Halo?
- Kto to by3? - Nie wiem. Nikt siˆ nie odezwa3.
Mia3o by‘ tylko dw¢ch mˆ¨czyzn.
Musi pan o tym donieo‘ policji.
Dlaczego policji?
Bzdura! Wszystko bzdura! To by3 wypadek.
Na jakiej podstawie, pan tak s1dzi?
- Widzia3 pan tylko trzech mˆ¨czyzn, kt¢rzy go nieoli.
Powinienem by3 pos3ucha‘ mojej ¨ony.
Powiedzia3a, ¨e z panem bˆd1 tylko k3opoty.
W takim razie ja to powiem policji.
Chwileczke.
Nic nie wiem. Nic nie widzia3em, nic nie s3ysza3em.
- To nie moja sprawa. - Ale bˆdzie pana w to zamieszany.
Lubiˆ pani1, ale niech mi pan wiˆcej nie przyprowadza tego pana.
Musi pan p¢jo‘, proszˆ.
Proszˆ
Niech siˆ pan lepiej w to nie miesza.
Jeoli czegoo siˆ dowiem, mogˆ pani1 zn¢w odwiedzi‘?
Dlaczego nie wyjedzie pan z miasta?
- Co siˆ dzieje?
- O czym ona m¢wi? - Policja przeszukuje m¢j pok¢j.
- I zn¢w pan wr¢ci3, panie Martins?
Tym razem z dziewczyn1.
Pani Schmidt, czy mogˆ zobaczy‘ pani dokumenty?
Proszˆ mu ich nie dawa‘.
Dziˆkujˆ.
Pani rodzice s1 Austriakami z Grazu?
Tak.
Paine.
Hmm.
Bardzo dobra robota czy¨ nie?
Ile pani za to zap3aci3a?
Przykro mi, ale muszˆ zatrzyma‘ paszport.
- Ale ona przecie¨ potrzebuje tych papier¢w! - Proszˆ jej wypisa‘ pokwitowanie.
- R¢wnie¨ na te listy. Tˆdy.
Pana to oczywiocie nie interesuje, ¨e Harry Lime zosta3 zamordowany.
Jesteocie zbyt zajˆci. Zeznania owiadk¢w, te¨ was nie interesuj1.
- Musi pan je zabra‘? - Zwr¢cimy je pani.
To prywatne listy.
Proszˆ siˆ nie martwi‘.
Zachowamy dyskrecjˆ jak lekarz.
Tam by3 jeszcze trzeci mˆ¨czyzna. O kt¢rym pan zdaje siˆ nie mie‘ pojˆcia.
Jest mi obojˆtne, czy taki przestˆpca, jak Lime zgin13 przez przyjaci¢3, czy z powodu wypadku.
Wa¨ne, ¨e jest martwy.
- Przykro mi. - Taktownie Callaghan.
- Calloway. - Musi pan zabra‘ listy?
- Tak, to konieczne. - One s1 od Harrego.
- W3aonie dlatego. - Przecie¨ nic w nich nie ma.
To tylko listy mi3osne... Zaledwie kilka.
Zwr¢cˆ je pani, pani Schmidt, po rewizji.
Nic w nich nie ma. Harry nic z3ego nie zrobi3.
Tylko raz zrobi3 mi, ma31 przys3ugˆ.
- Co to by3o? - Trzyma j1 pani w rˆce.
Major Calloway?
- Sko¤czone? - Tak. Ok.
Zabieram pani1 ze sob1 pani Schmidt.
- Nie wolno wam. - IdY do domu, Martins i nie mieszaj siˆ w to.
- Niech pan poleci nastˆpnym samolotem. - Dop¢ki to siˆ nie wyjaoni.
Omier‘ jest zawsze 3atwa do wyjaonienia, Martins.
To dobry materia3 na m¢j nowy western? Nie mo¨e pan mnie wydali‘.
- Oto jest pokwitowanie za listy. - Nie potrzebujˆ go.
Zachowam je, jeoli pani chce.
Coo jest nie tak z pani papierami?
S1 sfa3szowane.
Oh.
Dlaczego?
Z powodu Rosjan. Pochodzˆ z Czechos3owacji.
Miss Schmidt, jest pani gotowa?
Postaram siˆ, uciszy‘ t1 bezsensown1 gadaninˆ o Harrym.
Bˆdzie dobrze.
On czasami m¢wi3, ¨e za czˆsto siˆ omiejˆ.
Jak nazywa3 siˆ lekarz Harrego?
- Dr Winkel. - Na co panu lekarz?
- Mam skaleczon1 wargˆ. - Dobrze.
Laboratorium jest na dole po prawej.
Proszˆ tu poczeka‘ Miss Schmidt.
-
- Czy jest dr Winkel?
- Dr Winkel. Przepraszam. Nie m¢wiˆ po niemiecku. - Nein.
Proszˆ mu powiedzie‘, ¨e jestem przyjacielem Harrego Lime'a.
- Bitte. - Dziˆkujˆ.
- Bitte sehr.
Guten Abend
- Dr Winkel? - Vinkel.
Uh, dr Vinkel.
Ale¨ to prawdziwe muzeum.
- Tak.
Czy to pana pies?
Tak, panie...
- Martins. - Martins. Proszˆ przejo‘ do sedna.
- Dziˆkujˆ. - Moi goocie czekaj1.
- Jesteomy oboje przyjaci¢3mi Harrego Lime'a. - Ja by3em tylko jego lekarzem.
- Chcia3bym dowiedzie‘ siˆ prawdy.
- Szczeg¢3¢w. - Nie mogˆ wiele powiedzie‘.
Zosta3 przejechany. By3 ju¨ martwy, kiedy do niego podszed3em.
- Kto z nim by3? - Jego dwaj przyjaciele.
Jest pan pewien, ¨e dw¢ch?
Najzupe3niej.
Czy to mo¨liwe, ¨e po wypadku by3 chwilˆ przytomny?
Tak s3ysza3em, ¨e tak przez kr¢tk1 chwilˆ...
Podczas, gdy przenosili go na drug1 stronˆ.
- Czy bardzo cierpia3? - Niezbyt.
Czy by3 wtedy w stanie robi‘ jakieo plany w zwi1zku
ze mn1 czy innymi... w tej kr¢tkiej chwili?
Mia3 pono‘ poczyni‘ jakieo dyspozycjˆ, zanim umar3.
Tego nie wiem. Nie by3o mnie przy tym.
Jedyne, co mogˆ stwierdzi‘ to przyczynˆ omierci.
Czy pan ma jakieo w1tpliwooci?
Czy to mo¨liwe ¨e to wcale...
nie by3 wypadek?
Czy to mo¨liwe, ¨e zosta3...
wepchniˆty pod samoch¢d, dr Winkel?
Vinkel. Nie potrafiˆ na to odpowiedzie‘.
Obra¨enia g3owy i cia3a by3yby takie same.
Majorze, mogˆ pana prosi‘?
Oczywiocie, Brodsky. Co jest?
Niez3e fa3szerstwo.
- Aresztowaliocie dziewczynˆ? - Jeszcze nie.
Proszˆ jej zatrzyma‘ paszport.
- Mam jeszcze parˆ pyta¤. - Tak, oczywiocie.
Proszˆ usi1o‘, pani Schmidt.
Dostanie pani z powrotem listy i rzeczy.
- A paszport? - Bˆdzie nam jeszcze potrzebny.
Co pan zamierza?
Pani to wie lepiej ni¨ ja.
Pani Schmidt, by3a pani kochank1 Lime'a?
Kochaliomy siˆ. Rozumie pan?
- Zna pani tego mˆ¨czyznˆ? - Nigdy go nie widzia3am.
- Joseph Harbin. - Nie.
- Pracuje w szpitalu wojskowym. - Nie.
To g3upie, tak mnie ok3amywa‘ pani Schmidt. M¢g3bym pani pom¢c.
Nie k3amiˆ.
Myli siˆ pan, co do Harrego. I reszty.
W jednym z list¢w, prosi pani1, ¨eby zadzwoni3a pani do jego przyjaciela Josepha.
Na numer klubu Casanova.
To miejsce spotka¤ przyjaci¢3 Lime'a.
- To nie by3o nic wa¨nego. - O co chodzi3o?
O spotkanie w mieszkaniu Harrego.
Harbin znikn13 w tym dniu.
Musimy go znaleY‘. Pani mo¨e nam pom¢c
Co ja mam powiedzie‘...
Ok, pani ameryka¤ski przyjaciel, wci1¨ na pani1 czeka.
On tylko pani zaszkodzi.
Dziˆkujˆ, pani Schmidt. Poolemy po pani1 w razie potrzeby.
Halo, panie Martins. Szuka3em pana w hotelu.
Pana wyk3ad bˆdzie jutro.
- O czym? - O nowoczesnej powieoci, jak ustaliliomy.
- Oh. - Bˆdzie pan m¢wi3 o Kryzysie Wiary.
- Co to jest? - Myola3em, ¨e pan wie. Jest pan przecie¨ pisarzem.
Dobranoc. Zapomnia3em kapelusza.
- I powiem panu, kiedy siˆ zacznie..
- Drinka? - Whisky.
Dwie whisky.
- Zwei Whisky. - Ile?
- 20 szyling¢w. - Nie przyjmuj1 tych pieniˆdzy.
Ile powiedzia3?
- Dobry wiecz¢r, pani Schmidt. - Dobry wiecz¢r.
Zna pan teraz m¢j sekret.
Trzeba z czegoo ¨y‘. Jak pa¤skie oledztwo?
Przekona3 pan policjˆ?
- Jeszcze nie. - Ale to zrobiˆ.
Nasz przyjaciel dr Winkel powiedzia3, ¨e pan dzwoni3. Czy on nie m¢g3by pom¢c?
Tylko w niewielkim stopniu.
- Ale pan Popescu jest tu dzio. - Ten Rumun?
- Tak, to on pomaga3 nieo‘ Harrego. - Myola3em, ¨e opuoci3 Wiede¤.
Ale wr¢ci3.
Chˆtnie poznam wszystkich przyjaci¢3 Harrego.
Przyprowadzˆ go tu.
Nie ma pan dosy‘ na dzisiaj?
Portier m¢wi3 o trzech mˆ¨czyznach, dw¢ch z nich tu jest.
Kogo pan teraz szuka?
Proszˆ nie.
G3upia zgraja.
- Pan Popescu, pan Martins.
- Przyjaciele Harrego s1 moimi. - Zostawiˆ was razem.
- Dobry wiecz¢r Miss Schmidt. Poznaje mnie pani? - Oczywiocie.
- Pomaga3em Harremu przy papierach, panie Martins. - Naprawdˆ?
O czymo takim nie opowiada siˆ ka¨demu,
ale czasami robiˆ wyj1tek
Humanitaryzm jest obowi1zkiem. Papierosa? Proszˆ zatrzyma‘ ca31 paczkˆ.
Jak s3ysza3em by3 pan wtedy z Harrym?
Dwie podw¢jne whisky.
To by3o straszne, zamierza3em przejo‘ na stronˆ Harrego
On i baron szli po chodniku.
Gdybym do niego nie podszed3, to by siˆ nie sta3o.
Czujˆ siˆ winny i ¨yczy3bym sobie, aby sta3o siˆ inaczej.
A wiˆc on mnie zobaczy3 zszed3 z chodnika w moj1 stronˆ.
Ciˆ¨ar¢wka...
To by3o okropne. Okropne. Nigdy wczeoniej nie widzia3em czegoo takiego.
Jest coo dziwnego w ca3ej tej sprawie.
- Dziwnego? - Coo siˆ nie zgadza.
Oczywiocie, ¨e nie. Trochˆ lodu dla pana Martinsa.
- Pan te¨ tak myoli? - To wbrew logice...
¨eby taki mˆ¨czyzna jak Harry, zmar3 na skutek wypadku.
- To wszystko? - A co jeszcze?
Kim by3 trzeci mˆ¨czyzna?
Nie powinienem tego pi‘.
Przy moim ¨o31dku.
O jakim mˆ¨czyYnie pan m¢wi panie Martins?
Pono‘ trzeci mˆ¨czyzna pomaga3 wam nieo‘ cia3o.
Jak pan do czegoo takiego doszed3? Jest przecie¨ policyjny protok¢3 wed3ug niego
by3o dw¢ch mˆ¨czyzn, ja i baron.
Kto panu opowiedzia3 tak1 historyjkˆ?
Portier. Akurat wtedy czyoci3 okna.
I widzia3 wypadek?
Nie, wypadku nie, ale tych trzech mˆ¨czyzn tak.
Dlaczego nie zezna3 tego do protoko3u?
Nie chcia3 by‘ wci1gniˆty w dochodzenie.
Nie chcia3 by‘ w to zamieszany. Ci Austriacy nigdy nie byli dobrymi obywatelami.
To jego obowi1zek, ¨eby z3o¨y‘ zeznanie.
Ale on siˆ pomyli3.
Co jeszcze powiedzia3?
_e Harry by3 martwy, zanim przynieoliocie go do pomnika.
Prawdopodobnie wie znacznie wiˆcej.
- Ktoo tu k3amie. - Niekoniecznie
Policja uwa¨a, ¨e on by3 zamieszany w ciemne interesy?
To wykluczone. On by3 bardzo porz1dny.
Pana przyjaciel Kurtz uwa¨a, ¨e to mo¨liwe.
Wie pan, baron nie zna anglosaskiego charakteru.
Nie wydaje mi siˆ.
Zna pan cz3owieka zwanego Harbin?
- Nie. - Joseph Harbin.
Joseph Harbin? Nie.
To mi3a dziewczyna, ale w Wiedniu, powinna siˆ mie‘ na bacznooci.
Ka¨dy powinien, w takim mieocie jak to.
Mamy siˆ z nim spotka‘ na moocie.
Halo! Czy to dla pana bardzo wa¨ne?
- Tak. - Nie jestem z3ym cz3owiekiem.
Chcˆ panu coo powiedzie‘.
Jak samoch¢d m¢g3...
Proszˆ przyjo‘ wieczorem. Moja ¨ona wychodzi.
- Dobrze - Dzio wieczorem.
Czy mogˆ wejo‘?
Tak, proszˆ.
Portier z nami porozmawia dzio wiecz¢r.
Czy musimy wa3kowa‘ to jeszcze raz?
Sam nie dam rady. Jest pani zajˆta?
Uczˆ siˆ roli.
Czy mogˆ pani1 odpyta‘?
- Po niemiecku? - Spr¢bujˆ.
- Czy to komedia czy dramat? - Komedia. Nie gram w dramatach.
- C¢¨ to jest? - Tylko to co podkreolone.
- Co to by3o?
H-E-Z-T--
Proszˆ pokaza‘. Nie to nie jest has3o.
To znaczy ¨e ona ma usi1o‘.
Zatem pani Hausman...
?le.
Z3y dzie¤?
O tej porze jest coraz gorzej.
On zawsze tu zagl1da3 oko3o sz¢stej.
Zawsze siˆ ba3am zosta‘ sama.
Ale tak jeszcze nigdy nie by3o.
Proszˆ m¢wi‘. O nim.
Co?
Cokolwiek. Gdzie go pan widzia3 po raz ostatni i co robiliocie?
Niezbyt m1dre rzeczy. Wypiliomy za du¨o.
- Raz pr¢bowa3 odbi‘ mi dziewczynˆ. - Gdzie ona jest?
- To by3o 9 lat temu. - Niech mi pan wiˆcej opowie.
To trudne. Pani zna3a Harrego.
Nie robiliomy nic niezwyk3ego.
On wszystko traktowa3 jak zabawˆ.
- By3 m1drym ch3opakiem? - Zawsze wykrˆci3 jakio numer.
- Co na przyk3ad?
Jak unikn1‘ egzaminu.
Jak unikn1‘ tego i tamtego.
Za3atwi3 mi papiery.
S3ysza3, ¨e Rosjanie chcieli wysiedli‘ wszystkich, kt¢rzy pochodz1 z Czechos3owacji.
Zna3 w3aociwe osoby.
Tak.
Kiedy mia3 14 lat, pokaza3 mi sztuczkˆ karcian1.
- Szybko dor¢s3. - On nigdy nie dor¢s3.
To tylko owiat wok¢3 niego dor¢s3.
I go pogr1¨y3.
Anno, zakochasz siˆ na nowo.
Nie chcˆ tego.
Ju¨ nie.
ChodYmy siˆ czegoo napi‘.
Dlaczego pan to m¢wi?
Wydaje mi siˆ, ¨e to dobry pomys3.
On te¨ tak zawsze m¢wi3.
Nie od niego siˆ tego nauczy3em.
Jeoli chcemy zobaczy‘ siˆ z portierem musimy io‘.
Po co ten poopiech? Nie mo¨emy chwilˆ porozmawia‘ w spokoju?
- Przedtem nie chcia3a pani nawet s3ysze‘ o portierze.
- To dotyczy nas obojga, Harry. - Holly.
Przepraszam.
W porz1dku.
Niech pan pos3ucha powinien pan sobie poszuka‘ dziewczyny.
On prawie nie zna angielskiego, Bˆdziemy z nim rozmawia‘ po niemiecku.
- Jeoli bˆdzie pani mog3a t3uma... - Patrz
- To dom Harrego? - Tak.
- ChodYmy st1d. - Co siˆ tam dzieje?
- Nie pokazujmy siˆ tam, nie potrzeba nam k3opot¢w.
Co siˆ sta3o?
Nie rozumiem.
Portier nie ¨yje.
Kaputt.
Portier nie ¨yje. Kaputt.
- Portier? - Zosta3 zamordowany.
Papa!
Ja, Papa!
Nie rozumiem.
- Co siˆ sta3o? - Portier zosta3 zamordowany.
Oni s1dz1, ¨e pan to zrobi3.
Halo?
- Papa!
Niech pani szybko wraca do teatru. Bˆdzie lepiej, jak pani nie zobacz1.
- Co pan zamierza zrobi‘? - Sam chcia3bym to wiedzie‘.
Proszˆ porozmawia‘ z majorem Callowayem.
- Proszˆ mnie po31czy‘ z majorem Callowayem. - Oh, pan Martins.
- To bardzo wa¨ne. Zna pan numer?
- Niestety nie. - Poszukam go dla pana.
- Czy mogˆ dosta‘ samoch¢d? - Oczywiocie. Kierowca ju¨ czeka.
- Niech pan ju¨ nie 31czy.
Do kwatery g3¢wnej.
Zatrzymaj siˆ. Nawet nie powiedzia3em gdzie jecha‘.
- Kierowca! Kierowca!
- Powoli!
Czy pan chce mnie zabi‘?
Pan Martins! Dobrze, ¨e pan ju¨ jest.
Myola3em ju¨, ¨e coo siˆ panu sta3o.
Wszystko ju¨ czeka. Obawia3em siˆ ju¨, ¨e nie dosta3 pan...
mojej wiadomooci.
Nie mo¨na dzio polega‘ na portierach.
Cieszymy siˆ ju¨, na mi3y wiecz¢r.
Bˆdzie pan mia3 bardzo interesuj1c1 publicznoo‘.
O, wezmˆ pana p3aszcz.
Proszˆ wejo‘.
Tu jesteomy, panie i panowie.
Czy wzie3aby pani to? Dziˆkujˆ.
Niech pan tu usi1dzie.
Mam zaszczyt przedstawi‘: pan Holly Martins z Ameryki.
Dobrze...
SprowadY samoch¢d i kilku mˆ¨czyzn.
Poopiesz siˆ.
No tak, to w3aonie chcia3em powiedzie‘.
Oczywiocie.
Czy wierzy pan, panie Martins, w ruch nieowiadomooci?
Ruch czego...?
- Jaki autor mia3 na pana najwiˆkszy wp3yw?
- Grey. - Grey? Jaki Grey?
- Zane Grey. - To tylko taki ma3y ¨arcik oczywiocie.
Zane Grey jest autorem wyrafinowanych western¢w.
Pan James Joyce Gdzie by go pan umieoci3?
Czy m¢g3by pan powt¢rzy‘ pytanie?
Gdzie by pan umieoci3 pana Jamesa Joyce'a?
W jakiej kategorii?
Czy pracuje pan obecnie nad jak1o now1 ksi1¨k1?
Tak. Nazywa siˆ "Trzeci mˆ¨czyzna".
- Czy to powieo‘ panie Martins? - To historia pewnego morderstwa.
Ju¨ j1 zacz13em. Jest oparta na faktach.
Pan Popescu! Cieszˆ siˆ, ¨e pana widzˆ.
Pan Popescu wspiera nasz1 akcjˆ dobroczynn1.
Czy pisze pan powoli, panie Martins?
Nie, jeoli coo mnie interesuje.
Czy te plany nie s1 zbyt niebezpieczne.
- To mieszanka fakt¢w i fikcji.
- Tym razem z przewag1 fakt¢w?
Niech pan siˆ trzyma fikcji.
Zbyt daleko ju¨ zaszed3em, panie Popescu.
- Czy pan siˆ kiedyo podda3, panie Martins? - Nigdy.
Szkoda.
Drodzy pa¤stwo, jeoli nie ma wiˆcej pyta¤,
spotkanie, uwa¨am za zamkniˆte.
To on.
Kto tu jest? Kto tam?
Wszystko w porz1dku. Wszystko w porz1dku.
Powiem panu coo: powinien pan wyjecha‘, Martins.
To nie Santa Fe, ja nie jestem szeryfem a pan cowboyem.
Oledzi pana najbardziej niebezpieczna szajka w Wiedniu,
przyjaciele Harrego, a teraz jest pan poszukiwany jako morderca.
- I to wszystko jak najbardziej serio.
- Co siˆ panu sta3o w rˆkˆ? - Papuga mnie dziobnˆ3a.
Niech pan nie zgrywa idioty Martins.
Ja przynajmniej jestem amatorem. Ale pan jest idiot1 zawodowym.
Ca3e miasto cierpi z tego powodu.
Daj mi akta Harrego Lime'a, a panu Martinsowi whisky.
Nie pijˆ, Calloway.
To pan zacznie. Nie chcˆ, ¨eby by3 pan nastˆpn1 ofiar1.
Wiˆc wtajemniczˆ pana w fakty.
Jestem bardzo ciekawy.
S3ysza3 pan o penicylinie?
Jasne.
W Wiedniu oczywiocie brakuje penicyliny.
Mo¨na j1 dosta‘ tylko na czarnym rynku.
Skradzion1 z naszych szpitali wojskowych,
ale nie jest sprzedawana w czystej postaci, ale rozcie¤czona.
Rozumie pan?
Pan s1dzi, ¨e skradziona penicylina jest dla pana wa¨niejsza ni¨ morderstwo?
To wiˆcej ni¨ morderstwo.
Mˆ¨czyYni ze ko¤czynami zajˆtymi przez gangrenˆ,
kobiety w gor1czce po3ogowej, i w ko¤cu dzieci.
Rozcie¤czona penicylina na zapalenie m¢zgu.
Szczˆoliwsze dzieci umiera3y.
Pozosta3e mo¨e pan odwiedzi‘ w domu wariat¢w
Harry Lime jest autorem tej zbrodni.
Calloway, nie ma pan na to dowod¢w.
Te pan zaraz otrzyma. Paine, projektor.
Dobrze, sir.
Paine jest zagorza3ym czytelnikiem pa¤skich ksi1¨ek.
Chcia3 mi nawet jedn1 po¨yczy‘. Co to by3o Paine?
"Samotny jeYdziec z Santa Fe", sir.
- Zgadza siˆ. - Chcia3bym kiedyo odwiedzi‘ Teksas.
- Niech pan zaczyna. Paine?
Tak, sir.
Paine, Paine, Paine.
To jest ostatnia wiadomoo‘ od pana Crabbina.
Czy widzi pan tego mˆ¨czyznˆ, tam? To z pewnooci1 Harbin,
salowy ze szpitala wojskowego.
Pracowa3 dla Lime i pomaga3 mu krao‘ penicylinˆ.
Zmusiliomy go do wsp¢3pracy i wskaza3 nam Kurtza i Lime'a.
Ale nie od razu ich aresztowaliomy, bo chcieliomy dosta‘ wszystkich.
- Chcia3bym porozmawia‘ z tym Harbinem.
- Ja te¨. - To niech siˆ pan o to teraz postara.
Nie mogˆ. Znikn13 tydzie¤ temu.
To powinna by‘ g3¢wna kwatera policji a nie kostnica.
My mamy lepsze dowody. Oto one.
Jak on m¢g3 to zrobi‘?
70 funt¢w za sztukˆ.
Niech pan wraca do hotelu i unika k3opot¢w.
Za3atwiˆ wszystko z austriack1 policj1. Jest pan bezpieczny w hotelu,
ale nie na ulicy
- Niech siˆ pan nie martwi. - Przykro mi, Martins.
Mnie te¨.
Czy ma pan jeszcze bilet na samolot?
Wyolˆ go panu jutro do hotelu.
Dziˆkujˆ. Przepraszam.
G3¢wna komenda policji austriackiej.
Czy mogˆ dosta‘ paszport tej pani?
Wie pan... Anny Schmidt.
Jeszcze nie jesteomy gotowi?
Co mo¨emy zrobi‘? Mamy swoje instrukcje.
To ja.
Witam.
Czego pan chce?
Przyszed3em pani1 odwiedzi‘.
Proszˆ wejo‘. Myola3am, ¨e pan wyjecha3 Czy policja pana szuka?
Nie wiem.
- Pan pi3? - Trochˆ, przepraszam.
Chcia3em siˆ po¨egna‘ zanim zniknˆ.
- Wracam do domu. - Dlaczego?
Wszyscy tego chc1... pani te¨.
- Nie lubi mnie. - Lubi3 tylko Harrego.
- Dlaczego pan tak nagle siˆ zdecydowa3? To dla pani.
Trochˆ mokre.
- Co z pa¤sk1 rˆk1? - Papuga...
- Nie jest Yle. - Widzia3 siˆ pan z Callowayem?
- To tylko dziabniˆcie papugi?
Po¨egna3em siˆ ju¨ ze wszystkimi.
- Powiedzia3 panu? - Tak?
- O Harrym. - Pani wie?
Widzia3am siˆ dzio z majorem Callowayem.
Tak jest lepiej.
Wiedzia3am, ¨e robi3 r¢¨ne interesy, ale nie takie.
Zna3em go 20 lat. Tak sobie w ka¨dym razie wyobra¨a3em.
On zawsze omia3 siˆ, z ludzi naszego pokroju.
- Lubi3 siˆ omia‘. - 70 funt¢w za sztukˆ.
Chcia3 chyba, ¨ebym napisa3 o jego wielkiej akcji medycznej.
W3o¨ˆ kwiaty do wody.
By‘ mo¨e dziˆku temu pododni¢s3by cenˆ do 80 funt¢w.
Proszˆ nie robi‘ z niego, gorszego ni¨ by3.
Harry by3 nie tylko pa¤skim przyjacielem i moim kochankiem.
- On po prostu by3 Harrym. - Nie jestem, bro¤ Bo¨e ma3ostkowy.
Ale m¢wi pani o nim tak jakby on mia3 tylko z3e maniery.
Nie wiem. Jestem tylko pismakiem, kt¢ry wypi3 za du¨o.
i zakocha3 siˆ w pewnej dziewczynie.
- W pani. - We mnie?
Jakby pani o tym nie wiedzia3a. Oczywiocie.
Gdyby pan do mnie zadzwoni3 i zapyta3 jak wygl1da...
czy ma brodˆ, nie wiedzia3abym.
Znikam z Wiednia.
Jest mi obojˆtne, czy Harry zosta3 zamordowany przez Kurtza czy Popescu...
czy tego trzeciego...
Ktokolwiek to by3 wymierzy3... sprawiedliwoo‘.
Mo¨e ja bym te¨ to zrobi3.
Cz3owiek nie zmienia siˆ tak po prostu.
Czaszka mi pˆka, a pani tu stoi i m¢wi m¢wi, m¢wi.
Nie cierpiˆ tego.
To pierwszy raz, kiedy pani siˆ omieje.
Proszˆ jeszcze raz.
Nie mam si3y na dwa uomiech.
Mogˆ robi‘ miny...
sta‘ na g3owie i uomiecha‘ siˆ z g3ow1 pomiˆdzy nogami...
i opowiada‘ kawa3y.
Czy mam jakieo szanse?
Wiˆc...
Powiedzia3a mi pani, ¨ebym sobie poszuka3 dziewczyny.
Jakim to jesteo szpiegiem, ty w sk¢rzanych butach?
Czego ode mnie chcesz?
Jesteo niemy?
Poka¨ siˆ.
Poka¨ siˆ, kimkolwiek jesteo.
Podejdz do owiat3a, ¨ebym m¢g3 ciˆ zobaczy‘.
- Kto jest twoim szefem?
Harry.
Harry!
Oledzi3em go...
i nagle...
tutaj znikn13.
- Ach tak. - Pan mi nie wierzy.
- Nie.
- Pan myoli, ¨e jestem olepy? - Tak.
- Gdzie pan by3, jak go pan zobaczy3? 50 metr¢w st1d.
- Po kt¢rej stronie ulicy? - By3em za cieniem. Jego cie¤ by3 po tej stronie.
- Nie ma tu ¨adnych przecznic. - A wjazd?
- Ale ja go s3ysza3em. Tak, tak...
I prawdopodobnie znikn13, w oparach dymu.
To nie by3 niemiecki d¨in.
Co to jest? Gdzie jesteomy?
To g3¢wny kana3.
Wszystko wp3ywa do modrego Dunaju. Pachnie wspaniale, co?
Musimy kopa‘ g3ˆbiej, ni¨ jest jego gr¢b.
Pan go zna majorze?
Hmm. Tak.
Tak. Joseph Harbin.
Salowy ze szpitala wojskowego.
- To on doni¢s3 na Harry Lime'a. - Joseph Harbin?
Tak. To on jest tym mˆ¨czyzn1, kt¢ry znikn13.
Nastˆpnym razem, coo takiego nam siˆ nie zdarzy.
- Fraulein Schmidt? - Ja.
- Gdzie mnie zabieracie? - Do kwatery g3¢wnej miˆdzynarodowej policji,na rewizjˆ.
Przepraszam. To rozkaz. Nie mo¨emy inaczej.
- Co to wszystko ma znaczy‘. - Ja te¨ nie wiem.
Mademoiselle, pani szminka.
Dziˆkujˆ.
- Anna, co siˆ sta3o? - Zostawcie nas.
Muszˆ z pani1 porozmawia‘ Widzia3em nieboszczyka.
- Niech pan idzie. - Widzia3am jego pogrzeb.
Ale teraz ja widzia3em go ¨ywego.
Chwileczkˆ. Proszˆ j1 do mnie przyprowadzi‘.
Niech pan zostanie na zewn1trz.
Niech pani wejdzie Miss Schmidt.
Nie interesuje mnie pani paszport. To sprawa Rosjan.
- Kiedy ostatni raz widzia3a pani Lime'a? - 2 tygodnie temu.
Proszˆ m¢wi‘ prawdˆ, pani Schmidt. Wiemy, ¨e on ¨yje.
- Ale to jest prawda. - To cia3o Josepha Harbina le¨y w grobie.
Co pan powiedzia3? Przykro mi.
Kto inny zosta3 pochowany zamiast Harrego.
Gdzie jest Harry?
Chˆtnie byomy siˆ tego dowiedzieli.
Przepraszam. Ale nie pojmujˆ, co pan m¢wi
On ¨yje.
W tej chwili on, zajmuje siˆ czymo innym.
Pani Schmidt, on jest gdzieo po drugiej stronie w sektorze rosyjskim.
Pani mog3aby nam pom¢c.
Pu3kownik Brodsky lada chwila aresztuje pani1 z powodu paszportu.
- Niech mi pani powie, gdzie jest Lime. - Nie wiem.
Jeoli pani nam pomo¨e, ja pomogˆ pani.
Martins zawsze m¢wi3, ¨e jest pan idiot1.
Wiede¤ jest zamkniˆtym miastem, pani Schmidt. On siˆ st1d nie wydostanie.
Biedny Harry.
Chcia3abym, ¨eby by3 martwy.
Wtedy byocie mu nie zagra¨ali.
To pan? Niech pan wejdzie na g¢rˆ.
Winkel, popatrz, kto tu jest.
Chcia3bym z panem porozmawia‘, Kurtz.
- Oczywiocie. Niech pan wejdzie na g¢rˆ. - Czekam tu.
- Nie rozumiem. - Chcia3bym rozmawia‘ z Harrym.
- Zwariowa3 pan? - Tak, zwariowa3em.
I widzia3em ducha. Niech pan powie Harremu, ¨e chcˆ z nim m¢wi‘.
Bzdura. Proszˆ wejo‘ na g¢rˆ.
Nie, dziˆkujˆ. Tu mi siˆ bardziej podoba.
Niech mu pan powie, ¨e czekam tutaj, ko3o m3y¤skiego ko3a.
A mo¨e duchy wstaj1 tylko w nocy dr Winkel?
Ma pan opiniˆ na ten temat?
Czeo‘ stary. Jak siˆ masz? - Witaj, Harry.
Wygl1dasz na odrobinˆ zmˆczonego.
- Przesta¤. - Chcˆ z tob1 pogada‘?
Ze mn1? Oczywiocie. ChodY.
Wczeoniej dzieci siˆ tu przepycha3y.
- Ale teraz nie maj1 pieniˆdzy
Pos3uchaj Harry. Nie mogˆ wprost uwierzy‘...
- Mi3o ciˆ zobaczy‘, Holly. - By3em na twoim pogrzebie.
Omieszna sprawa, nieprawda¨?
Moje kwasy ¨o31dkowe...
To s1 jedyne tabletki, kt¢re mi pomagaj1.
Ostatnie. Nie dostanˆ ich w ca3ej Europie.
- Wiesz ju¨, co siˆ sta3o, z twoj1 dziewczyn1?
- Zosta3a aresztowana. - Smutne, ale nie martw siˆ stary.
- Nic jej nie zrobi1. - Chc1 j1 przekaza‘ Rosjanom.
Co mogˆ zrobi‘? Jestem przecie¨ martwy?
- Holly...
...z kim, o mnie rozmawia3eo, hmm?
- Z policj1. - Niezbyt m1drze, Holly.
- I z Ann1.
Czy policja ci uwierzy3a?
Anna jest ci chyba obojˆtna?
Ja mam ca3kiem inne problemy.
- Nie chcesz wiˆc... - Co mam zatem zrobi‘? B1dY rozs1dny.
- Zle‘ to komuo innemu - Mam siˆ podda‘?
- Dlaczego nie? - Tak jest lepiej.
Owiat3o gaonie, kurtyna opada...
Holly, przesta¤. Na tym owiecie nie ma bohater¢w
- Masz mn¢stwo kontakt¢w. - Przesta¤.
Muszˆ by‘ ostro¨ny.
Jestem bezpieczny, tylko w sektorze rosyjskim, ale tylko do czasu, gdy mnie bˆd1 potrzebowa‘.
- Przesta¤my ju¨.
Tak dowiedzieli siˆ o Annie? Powiedzia3eo im?
Nie pr¢buj by‘ policjantem, stary.
- Nie jestem twoim wsp¢lnikiem. Dlaczego nie?
Dobrze byo na tym wyszed3, jak dawniej.
Tak, pamiˆtam, wtedy w klubie podaczas nalotu zna3eo bezpieczn1 drogˆ ucieczki.
- Jasne! - Bezpieczn1 dla ciebie. Nie dla mnie.
Pos3uchaj to z policj1 to nie by3o m1dre.
Powinieneo zostawi‘ t1 sprawˆ.
Widzia3eo kiedykolwiek kt¢r1o z twoich ofiar?
Ok, to nie jest przyjemne.
Ofiary? Nie b1dY melodramatyczny.
Powiedz.
Czy by3oby ci przykro, ¨e kt¢ryo z punkt¢w przesta3 siˆ rusza‘?
Gdybym da3 ci 20,000 funt¢w za ka¨dy unicestwiony punkt,
naprawdˆ powiedzia3byo mi, ¨ebym zabra3 swoje pieni1dze?
Czy mo¨e skalkulowa3byo ile punkt¢w jeszcze potrafisz unicestwi‘?
Zreszt1 ten interes nie jest opodatkowany.
Tylko tak dochodzi siˆ do pieniˆdzy.
- To ci siˆ nie przyda w pierdlu Wiˆzienie jest w innym sektorze.
Nie maj1 przeciwko mnie dowod¢w,
Jeoli tylko ty nie...
Chcia3byo siˆ mnie pozby‘, co?
- Mo¨e. - Mogˆ to zrozumie‘.
Mam pistolet.
Nikt nie bˆdzie szuka3 ran postrza3owych jeoli spadniesz.
Wykopali twoj1 trumnˆ.
I znaleYli Harbina?
Szkoda.
Holly, co my za bzdury tu wygadujemy,
Jakbym ja mia3 ci coo zrobi‘, albo ty mnie.
Masz strasznie przestarza3e pogl1dy.
Nikt nie myoli o tym, ¨eby by‘ humanitarnym.
Popatrz na rz1dz1cych. Po co?
M¢wi1 o narodzie i proletariacie. Ja m¢wiˆ o przegranych i frajerach.
To to samo. Oni maj1 sw¢j plan piˆcioletni i ja mam sw¢j.
Kiedyo wierzy3eo w Boga.
Ci1gle wierzˆ, stary.
Wierzˆ w Boga, mi3osierdzie i to wszystko.
Ale zmarli s1 szczˆoliwsi.
Nie zostawiaj1 tu wiele, biedni kretyni.
W co ty wierzysz?
Jeoli uda ci siˆ wydosta‘ Annˆ z paki, b1dz dla niej mi3y.
Zas3u¨y3a sobie na to.
Poprosi3bym ciˆ o przyniesienie paru tabletek z domu.
Holly, szkoda, ¨e nie wsp¢3pracujesz ze mn1.
Nie mogˆ ju¨ nikomu w Wiedniu zaufa‘. A my zawsze wszystko robiliomy razem.
Jeoli byo zmieni3 zdanie, daj mi zna‘. Mo¨emy spotka‘ siˆ wszˆdzie.
Ale jeoli przyjdziesz, to tylko sam...
bez policji.
Pomyolisz o tym?
I nie b1dY przygnˆbiony! To wszystko nie jest takie z3e.
Ktoo powiedzia3:
We W3oszech przez 30 lat by3a wojna, terror, morderstwa i krew.
Ale to z ich kraju wywodzi siˆ Micha3 Anio3, Leonardo da Vinci i renesans.
W Szwajcarii panowa3a braterska mi3oo‘,
500 lat demokracji i pok¢j, i co z tego mamy?
Zegary z kuku3k1. _egnaj Holly.
Niech pan popatrzy, Martins. Pan zawsze mo¨e siˆ z nim um¢wi‘,
w jakiejo kafejce w strefie miˆdzynarodowej.
- Co z tego. - W rosyjskiej nigdy go nie dopadniemy.
Calloway, za du¨o pan wymaga.
Oh, te¨ jestem zdania, ¨e to musi poczeka‘,
ale 20 lat to bardzo d3ugo.
Nie za3o¨ˆ sobie stryczka.
Ok. Niech pan o tym zapomni.
- Przeszkadzam, majorze? - Co jest, Brodsky?
Zidentyfikowaliomy dziewczynˆ. Tu jest protok¢3.
My nie mamy nic przeciwko niej.
Ten przypadek przechodzi pod nadz¢r komisji czterech mocarstw.
Ona nie ma prawa tu przebywa‘.
Chcieliomy uzyska‘ pomoc w przypadku Lime'a.
To trudna sprawa. Bˆdziemy to jeszcze bada‘.
- Do wiedzenia.
Podczas ostatniej wojny niekt¢rzy genera3owie, wieszali na ocianach podobizny swoich przeciwnik¢w.
W ten spos¢b lepiej ich poznawali.
Tak samo zrobiˆ z Limem.
Pan nie chce mi pom¢c.
Jak1 zap3atˆ pan proponuje?
Niech pan to powie.
Tutaj jest pani bezpieczna
Nie rozumiem majora Callowaya.
- Ma do pani wyraYn1 s3aboo‘. - Co to ma znaczy‘?
Niech siˆ pani nie martwi. Najwa¨niejsze, ¨e pani bˆdzie z tego wykluczona.
- Dziˆkujˆ. By3 pan taki mi3y. - Mi3ego wieczoru.
- Dobranoc. - Do zobaczenia.
- Te¨ pan jedzie?
- Co pan tu robi? - Sprawdzam czy jest pani bezpieczna.
Bezpieczna? St1d?
Chcia3am siˆ rozejrze‘ za jakimo poci1giem. St1d nic nie jedzie.
Sk1d pan wiedzia3, ¨e tu bˆdˆ?
Przypadkowo us3ysza3em o tym na policji.
Widzia3 siˆ pan zn¢w z majorem Callowayem?
Nie, nie znam go zbyt dobrze.
Harry, co siˆ dzieje?
- Przesta¤ nazywa‘ mnie Harry. - Przepraszam.
Co tu jest grane?
Wypi3em jednego. Zimno w tym poci1gu.
- Ju¨ dobrze.
- Co tu sie dzieje? Gdzie jest Harry? - Jest bezpieczny w sektorze rosyjskim.
- Sk1d pan to wie? - Widzia3em siˆ z nim dzio.
- Co z nim? - On ju¨ siˆ sam o siebie zatroszczy.
- M¢wi3 coo o mnie? - Nic szczeg¢lnego.
- Coo nie tak? Powiedzia3 pan Callowayowi o Harrym? - Oczywiocie, ¨e nie.
Dlaczego on mi pomaga? Rosjanie przysporz1 mu k3opot¢w.
- Oh, Anna! - Dlaczego pan k3amie?
- Musi pani opuoci‘ Wiede¤. Nie wyjadˆ.
Anna, niech pani nie zaprzepaoci swojej ostatniej szansy?
Pan siˆ widzia3 z Callowayem? Co wy zamierzacie?
Poprosi3 mnie o pomoc w ujˆciu Harrego.
- Biedny Harry. - Biedny Harry.
Biedny Harry... on nawet nie ruszy3 palcem, ¨eby pani pom¢c.
A pan ma swoja cenn1 uczciwoo‘ i nie chce niczego innego?
Pani nadal go kocha.
Ju¨ nie.
Nie chcˆ go widzie‘, s3ysze‘. Ale on jest czˆoci1 mnie.
Nie mog3abym mu zaszkodzi‘.
Oh, Anna, dlaczego ci1gle siˆ k3¢cimy?
Jeoli sprzedaje pan swoje us3ugi, ja nie chcˆ by‘ cen1.
Kocha3am go. Pan go kocha3a.
Co dla niego zrobiliomy...?
Niech pan spojrzy na siebie.
Na tak1 twarz jest pewne okreolenie.
- Calloway. - Nie mam czasu.
Chcˆ odlecie‘ jeszcze dzio w nocy.
- Wiˆc ona pana przekabaci3a.
Owietna dziewczyna.
Ona ma racjˆ. Tak siˆ nie robi.
Na d3u¨sz1 metˆ nic to nie zmieni. Dopadnˆ go.
- Ale nie z moj1 pomoc1. - Wydaje siˆ panu ¨e jest pan wielki.
- Zawsze chcia3em, ¨eby pan wyjecha3, prawda - Zgadza siˆ.
Zobaczˆ, co da za3atwi‘ na lotnisku.
Zastanawiam siˆ czy mogˆ siˆ zatrzyma‘ po drodze?
- Chcia3bym odby‘ kr¢tk1 wizytˆ. Tylko 5 minut.
Powinien pan te¨ p¢jo‘. Jest pan pisarzem. To powinno pana zainteresowa‘.
To najwiˆkszy szpital dzieciˆcy w Wiedniu.
Wszystkie te dzieci s1 ofiarami kuracji Lime'a.
Zapalenie m¢zgu. Dostali penicylinˆ od Lime'a.
Smutne, co?
Paine da3 mi jedn1 z pa¤skich ksi1¨ek. "Oklahoma Kid", tak s1dzˆ.
Trochˆ przeczyta3em. Ca3kiem dobre.
Jak pan do tego doszed3? D3ugo pan pisze?
- Zgoda Calloway. Wygra3 pan. - Nie wiedzia3em...
- Powiedzia3em ju¨, ¨e pan wygra3. - Co?
Bˆdˆ pa¤skim... przynˆt1.
Paine.
Proszˆ popatrze‘, sir!
Jak d3ugo bˆdziemy tu jeszcze siedzie‘?
Mam zejo‘?
Nie, jeszcze nie.
Mein Herr, Ballon?
Nein, danke. Nein.
- Ballon?
Niech pan p¢jdzie dalej.
- Ballon, mein Herr?
Dobrze. Tylko jeden. IdY ju¨ smieciarzu.
Powinna pani st1d odejo‘. Sk1d pani wiedzia3a, ¨e tu bˆdˆ?
Od Kurtza. Ale on zosta3 aresztowany.
Harry nie przyjdzie. Nie jest g3upcem.
- Tak Paine. Niech pan p¢jdzie do kawiarni. - Dobrze, sir.
Niech mi pan nie m¢wi, ¨e to wszystko za darmo.
- Jaka jest cena? - Nie ma ceny, Anna.
Uczciwy, rozs1dny, trzeYwy
nieszkodliwy Holly Martins.
Holly. Co to imiˆ.
To musi by‘ wznios3e uczucie by‘ policyjnym informatorem.
Harry, uciekaj! Policja jest na zewn1trz!
- Szybko! - Anna.
Sir, tylne wyjocie!
Martins, wracaj!
Harry!
Czy to ty? To koniec.
WyjdY. Nie uciekniesz.
- Czego chcesz? - Poddaj siˆ.
Panie Martins, sir, z powrotem!
Martins! Martins!
Niech pan bˆdzie ostro¨ny, Martins.
Jak pan go zobaczy, proszˆ strzela‘!
Kt¢ra godzina?
- 14:30.
Jeoli chce pan zd1¨y‘ na samolot muszˆ siˆ pospieszy‘.
Calloway, nie m¢g3by pan zrobi‘ czegoo dla Anny?
Zrobiˆ, co bˆdˆ m¢g3, jeoli mi na to pozwoli.
- Proszˆ mnie wypuoci‘. Nie mamy czasu.
Nie mogˆ tak odejo‘.
Niech pan bˆdzie rozs1dny, Martins.
Rozs1dek nigdy nie by3 moj1 siln1 stron1, Calloway.